Hayata Dair....

Bir geminin içindeyiz,
Yalpalanır sağa sola...
Yalpalandıkça umutlar gömülür,
Karışır derin sulara...

Bir gemi ki,
Yelkenleri kaputtan,
Dümeni bir ulu varlıkta,
Hem azlıkta, hem çoklukta...

Gemi kendinden emin,
Sisler arasında dolanmakta...
Bazen fırtınada savrulur,
Bazen anlamsızca durmakta...

Kafası alabildiğine karışık gemidekinin,
Yaşarken ölümü hatırlar,
Ölürken yaşamı arzular...
Yaşamla ölüm arasında,
Bir saÄŸa bir sola savrulmakta...

(Nilüfer DEMİR)

Sevdim,
Semada yüzen bir bulutu, sevdim,
Sevdim, istiridyeki nadir inci tanesini...

Sevdim, bir balığın pulundaki inceliği,
Sevdim, yürekten gülen bir ben-i ademi...

Sevdim, varlığımın sebebi kaderimi,
Sevdim, sevilmeyi, sevdim sevmeyi...

Sevdim, bendeki beni, sevdim yaradanı beni,
Sevdim, bendeki bedeni, bebeÄŸimi...

Ama en çok ,
Sevdim, bir bendeki seni,
Bir tek seni,
Bir tanecik seni,
Kardelenimi,
Can çiçeÄŸimi,
Güzelimi,
Solmayan ümidimi,
SevdiÄŸimi,
Hep seni...

(N. DEMÄ°R)

Tabiat gelin gibi süslenmiÅŸ,
Gelin en güzelinden...
Beyaz ana renk,
Gerisi gelin gibi narin...
Bahar tüm ışıltısıyla ÅŸimdi,
Gölgesinde penceremin...

Soğuk darılmış da gitmiş şimdilik,
Ilık bir sıcaklık kaplamış herşeyi...
Gelin alay alay geliyor,
Bir bakın, hele bir gelin...

Sabahlar bir baÅŸka güzel bu günlerde,
Akşamlar bir başka ılık...
Ne de güzel coÅŸuyor mevsim,
Ne de güzel aydınlık...

Bir renk cümbüÅŸü kaplamış kırları,
Renkler aydınlatmış bayırları...
Gelin ey bahar böcekleri,
Siz de gelin, siz de eÄŸlenin...

Ve insan denen mutsuz varlık,
Kalk sözde kış uykusundan...
Piknik sepetlerinde artık gülücükler,
Yaygılarda dinlenceler,
Ne de güzel, bahar,
Ne de güzel umarsızlık....

(Nilüfer DEMÄ°R)

Åžiirle yaÅŸar, duyguyla yaÅŸar insan,
Şarkılar da şiir değil miydi bir zaman...
Şarkılarda saklı sanılır sevgi,
Åžarkılar ÅŸiir  deÄŸildi sanki...

Åžiir ÅŸarkının anası, kendi öz benliÄŸi,
Şiir olmadan şarkı yazılamaz ki...
Kimi şair şiir yazar ,kimi şarkıcı şarkı,
Kimliktir, şarkı ile şiirin farkı...

Şarkılar olmadan yaşanır,ama şiirsiz asla,
Şarkı şiirsiz yaşamaz,yaşayamaz...

ŞARKI ŞİİRSİZ olamaz,

Åžarkı ÅŸiirsiz kalınca  iÅŸte o zaman,

Bombalar indi insanlığın üzerine,
Ä°nsanlık önce can çekiÅŸti, sonra...
 
Hayat bir anlıktı, küçücük bebek için,
Bir ÅŸarapnel parçası göÄŸsünü yardı, sonra...

Åžirin bir aileydiler herÅŸeye raÄŸmen tam yedi kiÅŸi,
Ölüm kapılarını çalana kadar, sonra...

Savaşı annesinin karnında biliyordu zaten,
Büyüdü fidan gibi bir delikanlıydı artık eli silah tuttu, sonra...

Anneliğin tadını yaşadı, yavruları vardı boy boy,
Evinin salonuna düÅŸtü bomba aniden, sonra...

Bir işi vardı artık, karnı doyacaktı ailesinin,
Bir bombanın  gürültüsüydü son duyduÄŸu ses, ya sonra,
SONRASI  KAHROLASI KARANLIK,
SONRASI ÖLÜM....
SONRASI AKILALMAZ BÄ°R ZULÜM,
SONRASI ANLATILMAZ,
SONRASI ANCAK YAÅžANIR,
SONRASINI ANCAK YAÅžAYAN TANIR.....

(Nilüfer DEMÄ°R)

Özgürlük getirdiler, evet özgürlük,
Özgürlük getirdiler kimi ruhlara,
O ruhlar artık özgürler gökyüzünde,
İstedikleri gibi geziyorlar yurtlarının heryerini,
Kimseye danışmadan, kimseye sormadan...
 
Bir özgürlük ki sormayın,
Artık bomba seslerinden rahatsız olmuyor o ruhlar,
Kimse artık canlarına kastetmiyor...
Mutlular onlar artık, olmayan geleceklerinden umutlular,
O bahtsız, o kimsesiz ruhlar...

Bebeler ağlamıyorlar artık,
Rabblerinin yanındalar çünkü,
Çünkü artık bombalar düÅŸmüyor yataklarına,
Çünkü artık uyandırmıyor bomba sesleri onları tatlı uykularından,
Cennette özgürlüÄŸün tadını çıkarıyorlar...

Hani o  eli kanlı çocuk katilleri var ya,
Asıl tutsak olanlar onlar,
Yaşıyorlar dünya zindanında, en ufak bir vicdan azabı duymadan...
Onlar özgürlüÄŸün tadını  asla anlayamazlar,
Çünkü onlar inancı asla yaÅŸamadılar,
Korkarım asla da yaşayamazlar....

(Nilüfer DEMÄ°R)

Kırgınımhayatın renklerine,
Kırgınım en çok da siyaha...
Kırgınım kahrolmuşluğa,
Kırgınım en çok da gelmeyen sabaha...

Kendimce tutunmuÅŸum hayata,
Hayat benden habersiz,
Tutunmuşum bir kırık dala,
Dal benden habersiz,
Ben daldan habersiz...

Takılmışım yalnızlık çınarına,
Çınar devasa, kendini beÄŸenmiÅŸ,
Kendinden habersiz...

Yürüyorum uzak bir yere,
Ufukta ışık var gibi,
Bir yanar, bir söner,
Ben yolu bir görürüm, bir görmem,
Yol benden habersiz...

Kör olmuÅŸ gözüm,
Sanki kulağım da sağır,
Kötürüm olmuÅŸum sanki,
KonuÅŸamaz dilim,
Can benden habersiz,
Ben benden habersiz...